Herkes sana bakmıyor

O utandığın anı kimse hatırlamıyor. Bilim bunu ölçtü.

2000 yılında Cornell Üniversitesi'nden psikolog Thomas Gilovich ve ekibi bir deney yaptı. Öğrencilere, o yıllarda "en utanç verici" bulunan şarkıcılardan Barry Manilow'un yüzü basılı bir tişört giydirip kalabalık bir odaya soktular.

Öğrenciler odadakilerin yaklaşık yarısının tişörtü fark ettiğini tahmin etti. Gerçekte fark edenler dörtte bir civarındaydı.

Spot ışığı etkisi

Psikologlar buna "spotlight effect" diyor: Görünüşümüzün, hatalarımızın ve davranışlarımızın başkaları tarafından olduğundan çok daha fazla fark edildiğini sanmamız. Sebebi basit: Kendi deneyimimizin tam merkezindeyiz. Saçımızın dağıldığını, sesimizin titrediğini biz yoğun yaşıyoruz ve herkesin de aynı yoğunlukla gördüğünü varsayıyoruz.

Aynı ekibin sonraki çalışmaları başka bir şey daha gösterdi: Bir hata yaptığımızda insanların bizi ne kadar sert yargılayacağını da abartıyoruz. Çoğu insan senin hatanı düşünmüyor, çünkü o sırada kendi hatasını düşünüyor.

Küçük bir hatırlatma

Bir dahaki sefere "herkes bana bakıyor" diye hissettiğinde kendine şunu sor: Ben dün kimin neyine dikkat ettim? Muhtemelen kimsenin.

Seni hâlâ utandıran o an ne? Yorumlara yaz, burada kimse yargılamaz.